)toon)6 - 4 t)m 10 april 2005 - festival van geluid en beeld met elektronica als grondstof

pers

Haarlems Dagblad, donderdag 7 april 2005:

Damo Suzuki en Funckarma in innige omhelzing

Door Theo Ploeg

Toonfestival. Met: Damo Suzuki, Funckarma, Alexej Paryla (expositie) Gehoord: woensdag 6 april, expositie tot en met 10 april, Seinwezen, Haarlem

Voor een improvisatieoptreden met andere muzikanten draait Damo Suzuki zijn hand niet om. Via zijn eigen zorgvuldig opgezette netwerk is de Japanse Duitsers die in de jaren zeventig furore maakte als zanger met de krautrock legende Can wekelijks op de meest afgelegen plekken van de wereld te zien én horen. Behalve in Nederland. De samenwerking die de stemkunstenaar gisteravond in het kader van het Toonfestival deed met de tweekoppige elektronica-act Funckarma trok dan ook behoorlijk wat nieuwsgierige bezoekers. Waaronder liefhebbers uit Den Bosch. Moeite met het vinden van het Seinwezen, een nieuwe locatie voor het Toonfestival, hadden zij niet. Het prachtig opgeknapte pand is een perfecte omgeving voor het organiseren van intieme concerten. Op de begane grond tast de installatie van de in Berlijn woonachtige Oostenrijker Alexej Paryla – tevens verantwoordelijk voor de projecties op de voorgevel van het nieuwe Patronaat – de grenzen van de synchronisatie af. Op de vloer geprojecteerde tandwielen grijpen in elkaar terwijl driedimensionale presentaties van gestapelde kubussen in hetzelfde ritme voorbijtrekken. De machinale traagheid die het kunstwerk uitstraalt past perfect in de industriële omgeving waarin het is geplaatst.

De ruime vide is het terrein van de geluidskunst. Het uit Utrecht afkomstige Funckarma wordt internationaal vergeleken met grote namen uit de elektronische muziek. De twee in Limburg geboren broers Don en Roel Funcken hebben echter een eigen geluid ontwikkeld dat ze via tal van platenlabels en onder even zoveel pseudoniemen hebben uitgebracht. Als Funckarma gaan ze dikwijls experimenteel te werk. De korte set die ze gisteravond in het Seinwezen speelden valt echter juist op ritmiek. Dat maakt de muziek van het tweetal behoorlijk toegankelijk. In een redelijk hoog tempo onderzoeken zij de samenhang tussen verschillende subgenres binnen de hedendaagse elektronische muziek, zonder echter van het basisritme af te wijken. Speels passeren techno, dub, drum&bass en flarden klassieke muziek de revue. Overgoten met een dromerig sausje.

Die dromerigheid is verdwenen wanneer Damo Suzuki zich bij heb voegt. De spanning tussen de elektronica van Funckarma en de stem van Suzuki is direct aanwezig. De eerste confrontatie mondt uit in een donkere, trage triphop waarbij Suzuki zijn beperkte stemgeluid tot het maximale inzet. Vanaf daar voelen de drie muzikanten elkaar steeds beter aan en wordt de muziek minder grillig. Bijvoorbeeld wanneer Funckarma een sample inzet van een vrouwenstem die zich om die van Suzuki heen kronkelt. Een prachtig staaltje improvisatie.

terug naar de 'pers' pagina